Aawe liefde in de kringlôop                                                            

 

Smoeder zigget al zon week òf drie

zoopoe hòlt de nuu èèrpel nie

 

Ik draajde en paor vòskes in ene kraant

èn et gelaajgoed dik in den èèrpelmaand

alle goeje aawe zooj van zoopoe

bròcht ik nòr de kringlôop toe

niemes mòkte blij meej en dôoj mus

dus et miste kos gelèèk nòr de völlekes

 

Tien jaor was zoopoe naa alwir dôod

èn vendaog waarek bè mene geliefde hèùsgenôot

gelèèk toenek binne kwaam, zaagek et al staon

dè vòske, dè kwaam bè zoopoe vendaon

 

“Dè hèk van de kringlôop” zittie, “ik vèèn et schôon

dieje vissenbèk èn dè golfpetrôon

mar witte, der stao òk nòg ene naom onder

jizzes kristes.. dè vèèn ek gewôon en gòdswonder

der stao onder:  van Jaones van der Vis

witte gè wèl dè dè mènnen oopaa is ?”

 

“Gòdsamme Jaones?…. waor zoopoe zò gèk op was

ze droeg aaltij en footooke  van em in der tas

vòlleges mèn heej ze aaltij verlèt nòr em gehad

mar Jaones, zisse, laag aaltij in en aandere haovestad

mar assie wir tèùs kwaam van de zeej

brocht ie aaltij wèl vur heur en soevenierke meej

dè lillek vòske stond aaltij op de schouw

èn der wier iedere week trediesiegetrouw

en vèrs bluumke öt de tèùn in gezèt

èn zachjes preevelde ze dan en gebèd”

 

we hèbben alles wèg gedaon nò deren dôod

mar naa is mènnen dank tòch èèreg grôot

dè lillek ding, hoe kannet tòch bestaon

dè gij dè aon den haok wiest te slaon

wè fèèn dègget in de kringlôop hèt gevonde

zôo krèègt aawe liefde en twidde ronde

 

 

Annemie de Waal