Dè bild bè de Haajkese kèrk

 

Toenek ene tèèd geleeje de stad in liep, kwaamek dè bild van dieje meens wirres teege. ‘Jouw hèk meer gezien maot’ dòchtek toen ok wir, ‘mar waor?’ Menèège nie kepòt lôope dènke, mar et blêef tòch wèl en bietje in mene kòp hange.

En paor daoge nòdderaand moesek nòr iemes in Hèlmond èn wè dènkte? Daor in de stad kwaamekem wir teege èn zèlfs nie in zen intje. Nèè, meej vier man stèèrk liepe ze daor midden int sèntrum, saomen et waoter opaon. Khè toen nògges goed nòr hullie stòn kèèke, nòr die verrèkkes schôon bilde. Mar waorek meej zaat waar nòg nie öt de wèèreld. Ik ham nòg èèreges aanders allêeneg zien lôopen èn dè blêef mar in mene kòp hange. 

Èn ge snappet netuurlek al, want aanders hak nie òn dees verhaol hoeve begiene. Toeme wir in Amsterdam waare om op te paase, hèkkem gezien. We reejen oover de Haarlèmmerwèg èn inêene zaagekem staon. Daor hakkem al en paor keere irder gezien, mar zonder der bè nò te dènke, wèk naa wèl deej. Hij ston daor langs et waoter, asòffie en bietje ston te twèffele wèttie zo gòn doen. Toeneker zôo bè ston te kèèke zitter iemes teege mèn: ‘Heej meneer, hier vlakbij in de Van Limburg Stirumstraat staat zijn broer.’ Dè waar nie teege dôovemansoore gezeej, irstes dèsse meneer teege mèn zin, mar ok dètter nòg zon bild waar. Dus ikke daor nòr toe. Èn ge zugget geleuve òf nie, et waar nòg veul schonder. Want daor stonnie èn òn den ooverkaant van de straot ston zen zus. Daor stonne dus drie van die schôon bilde bè mekaare in de buurt. Mènnen dag kos niemer kepòt, dè wilde wèl geleuve dènk. Ik hè ze alle drie nògges op men gemakske bekeeken èn zèè toen wir durgereeje nòr et oppaasedrès. 

Mar wörem gaoget naa oover dè bild daor bè de Haajkese kèrk èn sewèèle ok vort oover die aander, hèrs èn geens int laand?

Meej dè bild hier in de stad hak aatij al wè. Zo ast daor stao, òf liever gezeej zo assie daor affeseert. Ik ziejer menèège wèl en bietje in, allêeneg zonne lange jas hèk ginne. Tis ene meens, die in gedaachte meej venalles beezeg is, durlopt om op tèèd bèt vòllegende te zèèn, en druk bòske. Dörem zèèk opt internèt es gòn zuuke wètter den bildhaawer, Peter Erftemeijer, naa zèllef meej vur heej. 

Bè hum is mistal et gevuuls- èn gedragslèève van meense de reeje om en bild te maoke. Waandelende verbègangers, meensen in aksie. Hij boetseert in rèùge eksprèssieve vlakke, nie meej al te veul klènneghèdjes. Zen bilde geeven en alles ònduijende imprèssie aon van en bepòld ôogenblik. Feguure van meense die en kerakter ötstraole dèsse ok hier bè ons in de buurt woone. Diejen indruk wòrt nòg verstèèrekt dur et raawe oppervlak van die bilde. Zen bilde vuule goed èn vertraawd aon, assòfser aatij al gewist zèn. Èn dè sprikt mèn ammel aon. 

Ik gaor venèùt dè gullie naa begrèpt wörem dèk jullie in dees verhaol wèt van dè bild opt Haajke wo vertèlle. Èn as dè nie zôo is, dan zumme saome nògges ene keer òn tòffel moete gòn zitte ommer wèt vèdders oover dur te bôome. 

Houdoe war,

 

Theo van Iersel