Duurste stukskes wèg vant laand

Agge dan tòch de Waaj himmel hèt platgegoojd èn ge hèt hil de Zoomerstraot van de laandkaort gevèègen èn en durbraok gemòkt van den Heuvel nòr et Vèn dan kunde nèt zo goed enen binneste ringbaon maoke. Dan kunde teminste fesoenlek durrije meej oewen ootoo. Dè hèbbe ze gedòcht daor oppet gemintehèùs, dènk. Goej plan. Op pepier, dan. Want et wier der nie gezèlleger òf vèèleger op. Ge kont nèrgeraand gerust ooversteeke èn van den Heuvel blêef ok nie veul oover.Toen moes et himmel aanders. Den ootoo wier öt et sèntrum verbannen èn den Heuvel ootoovrij. Dè kos toen, iederêen waar vur et meljeu èn et rôoj fietspad. De middelstaand begos toen te klaogen èn piepe dètter niemer genog meense nòr de winkels kwaame. Toen de VVD wir int keleezje kwaam moes den Heuvel wir oope. Nao lang stèggele kwaamer ene tussewèg: et wier êene kaant èùt oopegemòkt. Van den Atteljee nòr et Vèn kos meej den ootoo, den aandere kaant èùt moeste himmel omrije. As dè stuk dan al êenrichting wòrt, dan kunde nèt zo goed den hille ring êen èn etzèllefde maoke. Dòchte ze. Mar dè kon pas toen den Atteljee nòr Ènschòt verhèùsd waar èn den Brokxwèg òngeleej waar. Toen pas kos ok de Spoorlaon gesloote wòrre vurt verkeer dè den aandere kaant öt wilde. Èn dènkt mar nie dèsse dan èfkes nuuw bòrdjes ophange, van die rôoje meej ene witten balk. Alles moes wir himmel op de schup. Ik dènk dègget hèt oover de duurste stukskes wèg vant laand. Dè kòst en paor sènte èn nie allêen dè. Ge moet naa mar es perbeere oover te steeke meej oew fiets om nòr et stesjon te gaon òf van de Willem Tweej Straot nòr et nuuwe tunneltje. Dè gao nie, meej de fiets èn te voet moete ammòl op êen klèèn stukske ooversteeke waor vruuger Hootèl Sèntral waar (nòg vruuger Hootèl Piet Mulders). Dan moet iederêen oover en smal pòjke vur et stesjon langs èn zôo wijer. Vur de ootoos ist ammel gereegeld, mar et voetvòlk moet mar kèèke hoeter komt.

Ik hèb al gezeej wètter ammel geslopt is vur dieje Sittiering èn dan hèkket nòg nie oover de Noordhoek gehad, want daor liep de Noordstraot deur in de Gasthèùsstraot. Int kòrt gezeej, de Sittiering gao nie langs de schonste stukskes van de stad. Mar et doel is berèkt, ge kunt naa meej oewen ootoo rap in de stad koomen èn ok rap wir wèg. Èn wij mar perbeere hêel oover te steeke. Op dieje lilleke reesbaon.

John van Krieken

Wirzien

Hèdde gullie dè ok wèlles, dègge bè oewèège dènkt: ‘Den diejen òf den dieje zok nòg wèlles wille zien’? Onderlèst hak men neef nògges gebèld èn toen hamme afgesprooke om mekaare wirres te zien.

Hij is bèùte men bruur èn men zuster den innegste femielie dieter nòg is van ons moeder dere kaant, dus ik dòcht nògges wèt aawe koejen öt de slôot te haole. Hij wont in Ròtterdam èn ik ha op Feesboek geleeze dèttie en nuuwe baon had. Dè liep tòch wèl en bietje aanders. Ik hèb wèlles et gevuul dè meense die van de kaante van hier koome, asse in Hòlland gòn woone, perbeere nòg Hòllandser te praoten èn derèègen en bietje schaome vur der wòrtels. Meschient doenzet nie bewust èn gaode venèèges praote zôoas de aander meensen om oe heene. Op dêen òf daandere menier verraoje ze derèège aatij meej dere geej. Òf dieje geej blèèft en bietje te zacht, òf ze gònnem zo hard ötspreeke dèt ok niemer netuurlek ooverkomt.

Èn witte wèt is? Waor dègge ok zèèt, agge iemes teegekomt die enen Braabantse tongval heej, dan vuulde gelèèk: dès èège, dès vertraawd. Wè oovereges nie wil zègge dè alle Braabanders te vertraawe zèn. Nèt zomin as dè alleman van boove de reviere nie te vetraawe zon zèèn. Dus agge iemes sprikt waordègge van wit dèttie van bè ons is èn die pròt as enen Hòllander, dan vuult dè nie goed. Daor kwaam nòg bè dè mèn neef en paor jaor jonger is as ik èn dèttie ok veul dinger niemer wies van vruuger. Ons oomaa is gestörreve toenek en jaor òf neege waar èn hij waar toen dènk en jaor òf vèèf. Nie veul laoter heej onzen oopaa zen hèùs verkòcht èn wir laoter issie opnuut getraawd. Mar van dè aawe hèùs op de Kôoningshoeve wies men neef niks aaf èn oover ons oomaa wiesie zenèège ok niks te hèrinnere.

Èn dan derbè, ge hèt ok veul meejgemòkt in de tussetèèd dègge mekaare niemer gezien hèt. We kènne mekaars kènder nie. De vrouw waortie naa meej is kènnek nie, de vurrege traawes ok al nie. Et kwaamer op neer dèmme verrèkkes lang moese zuuke nòr de dinger waor we oover kosse praote. We pròtte niemer dezèllefde taol, onze iedeejen oover vruuger waare nie gelèèk èn we wiese nie van mekaare hoe et teegesworreg schaajde. Dus et wirzien waar nie wèkker van verwòcht ha. We zènner netuurlek wèl ötgekoome, we hèbben ok wèl ene gezèllegen aovend gehad, mar zon eemoosjenêel wirzien as bè Robert ten Brink isset nie gewòrre. Mar wèttie ok ammel ötfrèt èn doe, et blèèft onzen êenegste femielie van moederskaant èn aachter die ôoge zie ik nòg dè mènneke van vèèf die aatij de schuld krêeg as wij wè kepòt han gemòkt.

John van Krieken