Hoe schrèèfde dè?

Gewôon en bietje opschrèève wè in oe opkomt, is gemak zat … dènkte.
Mar jè wildet zonder foute doen èn ok nògges in ons Tilburgse diejalèkt dan wòrret aandre koek.
Hoe meer klanke, hoe meer têekes dètter nôodeg zèn.
Vur dêen en spòrt, mar vur daander en lètteroerwoud om in veloore te lôope.
Òch, lòt mar zitte, dènkte dan.
Al die stripkes èn huudjes, schudt mar in men pèt

Tilburgs is en taol meej aksènte, stripkes nòr lings- stripkes nòr rèchs- huudjes- dubbele punte, gaoter mar ònstaon.
Aandere diejakrietiese têekes zoas de ¨umlaut èn de ¸cedille … ach dèt verrèkt ôok, ik kan wèl aaltij de schooljuffrouw öthange.
Venaovend nie meense. Et isser vuste wèèrm veur.

Dus,
hoe schrèèfde dè?
Gewôon meej en Deej èn en È

 


 

Daawtrappe

Et moet gatverpielekeslang geleeje zèèn, dèk dè deej. Langer as fèfteg jaor. Mar nòg zie ik men èège lôope, daor op diejen Boscheweg. Smèèreges in alle vruugte. Nen wèkker hakker vur gezèt. Meej zen alle nòr Maria in die schôone mònd van maaj. Agge jong zèèt doede alles. Brôojkes meej èn en hardgekokt aaj. In proosèssie nòr Den Bosch toe op enen oopenbaore wèg. Ginnen ootoo te bekènne. Hoe ist meugelek, gao tòch wèg. 

 

Tèrring

Et speulse van et trappe wè we din vur dag èn daaw, dè wasser zôo bij Oisterwijk zuutjesaon wèl aaf. We lieppe ons de tèrring. De blèène op ons pooj. Et duurde èn et duurde, mar teliste kwaame we aon.

De lèmpkes van de kèrskes bij Maria in Sint Jan die flikkerde dèt en lust was, mar et mènne dè was èùt.

Hoe ik tèùs gekoome zèè, gelêûf et òf gelêûf et nie, ík hèbber gin gedaachte aon.

Et moet meej de vurzieneghèd van Maria zèn gewist, want waratje, et is himmòl goed gegaon.

 

Wilma Robben