kèpper nie om gevraogd om Tilburgse te wòrre,

mar kèp verrèkkes veul geluk gehad

Kènde gè Kunst?

Ze stonnen al jaore nèffe mekaar op de kèmping

Merie hong meej dere kòp oover de schutting

“Heej Rieka, hèdde gij soms sprötjes op staon?”

“Jao” zeej Rieka, “Ruuktet daor vendaon?”

“Lust jullieje Sjaak die vèùl dinger gèère?”

“Nie ècht, mar ik krêeg ze van de kasjèère

khè nòg en bietje spenòzzie staon vur men èège

zôo kank de bòrde vendaog wir vol krèège”

“Khè nèt en tas kòffie gezèt” zeej Rieka, “Hèdde ok zin?”

“Jao dèwèl, mar ge ziet, khè men krulspèlle nòg in”

“Jèh Merie, dè mòkt tòch himmel niks èùt

kom naa mar, khè nòg lèkkere aarbeije op beschèùt”

“Heej Rieka, toenk vemèèrege de kèrrevèn oope deej

wiesek nie wèk zaag èn ik zèg teegen onze Lee

sjoert hier nèffen is, kèktis daor in de tèùn”

Hij di sjaggerèèneg et gedèntje en bietje schèùn

“Ziede gij wè daor stao, daor bè die vurtènt”

“Jèh allicht ziek dè” zeet ie, “Kzè nie blènd”

“Wè staoter dan” zeej Rieka, “Khè nòg niks gezien”

“Dè weetek nie, tis êen òf aander artelek mesjien

et lèkt en fietswiel òn ene grôote tròmpèt

dè heej dieje geneukstamper daor venaacht nir gezèt”

Rieka kêek èn zeej: “Òch zêeverklôot dès kunst, Merie,

dès bekaant nèt zon bild as dèk wèlles bè de Reeshòf zie”

“Tis êenen bonk aaw èèzer” zeej Merie, “Schaaj tòch èùt”

“Merie löster goed, van kunstwèèrke snapte gij gin flèùt

kgelèùf dè dè bild Windoofoon òf den Brulboej hiet”

“Hoe dan ôok” zeej Merie, “Dieje Kees is harstikke kierewiet”

“Kèkt is aon daor hèmme Lieske” zeej Rieka, “Kundet gelèèk teege der zègge”

“Haa Lieske” riep Merie, “Moes jullieje Kees zen gèld in kunst belègge?”

“Jao schôon war, kha dè bild al op den Berdòssewèg gezien

èn kzèg teegen onze Kees, kunde gij dè nòmaoke meschien?”

“Meschient wèl” zeetie, “Kzal wèlles vur oe kèèke”

“Èn vemèèrge stonnet kaant èn klaor vur de tènt te prèèke”

“Nondetenèèr dè heetie schôon gedaon” zeej Merie, “Wènnen èkspèèr”

“Jao war, ik vèèn onze Kees òk enen èchte grôote kunstenèèr”

“Jao” zeej Rieka, “Merie die kwatst nie, ze heej op kunst ene goeje kèèk

vemèèrge zisset al, dè bild van hier nèffe dès kunst, dè ziejek gelèèk.”

Annemie de Waal

Dry January

“We gònner wir òn meej doen” zisse teege dere meens.

“Ik vèènet bist, mòkt mèn nie èùt” zittie, “Agge vènd dè dè nôodeg is dan doeme dè, ge zègget mar.” “Fèèn dèk wir op oe kan reekene, want allêeneg zon drêûge mònd doek nie gèère, mar saome drêûg staon dè schèpt enen baand.”

Hij kêek nie op van zene kraant, hij wies dèttie hier nie op in hoefde te gaon, want zij ha dè derèège vurgenoome èn hij moes meej doen òffie naa wo òf nie.

Hij ha nèt zen twidde glòske vur em staon, toen ze binne kwaam.

Ze kêek èn kêek nògges èn zeej: “Ik dòcht dèmme drêûg zon staon, tis nòg jannewaarie.”

“Wè naa?, dees is drêûg, dees is Cabernet Sauvignon dry.

Annemie de Waal

Ingeroole

Ze waar te vruug vur de trein, dus hasse nòg tèèd vur en tas kòffie. Et waar rusteg in de stesjonsrèsteraasie. Ze kêek nòr de meense die ammòl hòst han èn zaag en jong stèlleke steeveg omèèrmd. Inêene moese dènke òn toen ze fèfteg wier.

Wè zusse doen, et meej de femielie viere òf allêen meej dere meens. Ze zugget meejem ooverlègge. Hij kwaam nèt van zen wèèrk èn zètte zen tas meej waas op de bank. ‘Kom mar,’ zisse, ‘dan doek dè gelèèk int mesjien.’ Swèls dèsse nòr de keuke liep vroeg ze: ‘Wè vènde gij, zumme mènne vejòrdag meej de femielie viere òf gaode liever meej zen tweekes öt eete?’ ‘Nou’ zeetie, ‘ge moet dè mar meej oe femielie viere, want ik zèèder nie agge jaoreg zèèt.’ Ze blêef, meej de tas in der haande, in de deuroopening staon èn kêekem vraogend aon.

‘Ik wòr fèfteg èn gij zèèter dan nie?’ ‘Nèè, ik gao weg’ zeetie. ‘Jè, dè doede iedere week dè weet ik ok wèl, mar vòllegende week zudde tòch wèl tèùs zèèn’ zisse. ‘Nèè’, ik gao wèg èn koom niemer trug; ik gao èèrgeraand aanders woone.’ Ze liet de tas meej zene waas op de grond zakken èn plofte op de bank. ‘Hoezôo èèrgeraand aanders woone èn ikke dan?’ ‘Gij blèèft gewoon hier woone èn ik gao in Italië woone, ik hèb daor en vriendin èn daor wil ik meej vèdder.’ Dere mond viel oope èn ze wies èfkes nie wèsse moes zègge. Wè waare dees vur fratse. Ze waare bekaant vèèfentwinteg jaor getrouwd èn hannet aatij goed gehad meej zen tweeje. Gin kènder gekreege èn saome veul rèèze gemòkt. Ze zon saome oud wòrre zittie list nòg teege der èn naa ging ie inêene nòr Italië. ‘Ge lopt oewe pik aachternao, ge dènkt vanaachter oewe gullep,’ siste ze. ‘Dè heeter niks meej te maoke, ik zèè verliefd gewòrre, dè kank ok nie hèllepe èn zij wil dèk bè der koom woone.’

‘Ze is zeeker en stuk jonger dan ik?’ ‘Jè, dè schilt wèl en stukske, bekaant de hèlleft.’ ‘Verdomme’ vloekte ze, ‘ik wòr fèfteg èn ik wòr gedumpt vur ene snòtneus, vur intje die strakker int vèl zit. Ik wòr verdomme opzij geschoove vur ene spagèttiefreeter.’ ‘Flikker dan gelèèk op èn nimt oewe vèùle waas meej, die lòtte heur mar waase’.

Dè waar naa tien jaor geleeje, ze vuulde dèsse ene glimlaag op der gezicht krêeg. Wènne tèèd hasse aachter de rug. Hij ha nòg wèl en paor keer gebèld dèttie spèèt ha èn assie alles van te vurre ha geweete èn nòg meer van dieje sauwel.

De irste jaore hasse gejankt, gevloekt, ze hattem gemist, mar ze wies ôok dèssem nôot trug zò vatte. Ze ha ok gedòcht dèsset nie zo ooverlèève, mar ze hagget gerèd èn opnuut deren draaj gevonde. Vendaog zusse nòr der vriendin in Utrecht gaon, om daor meej zen tweeje dere sistigste vejòrdag te viere. De trein kwaam et stesjon binnegereeje. Ze dronk dere kòffie op, trok dere jas rèècht èn frêet stapte ze et peron op.

Annemie de Waal

Verloore

In mene jaszak zitte snuupkes diek vur der gekòcht hè. Messchient staose wèl bè de deur op mèn te wòchte. Ik doe de deur oope, marek zieder nie. Waor isse tòch? Ze kannie vèr wèg zèèn. Op en drafke lôopek nòr den aandre kaant, want dan moet ze daor zèèn. Gelèèk ak den hoek omdraaj zieker lôope.

Ach, kèk naa tòch hoe frêet ze aachter dere poppewaoge lopt. Ze heurt me nie ònkoome. Ik stao aachter der èn vraog zachjes: “Slaope de kiendjes?” Ze kèkt mèn aon èn knikt, mar haawt gelèèk dere wèèsvinger teege der lippe. “Sstt, aanders mòkte ze wakker.” “Maag ik meej oe meej waandele?” vraogek. Ze knikt allêeneg mar. Zôo lôope we vuutje vur vuutje dur de lange gang vant hèùs, ons moeder èn ik.

Ze sloft aachter dere poppewaoge èn sewèèle we zôo vortsukkele kèèkek in dere waoge èn zie dètter nie allêeneg vier poppe inligge, mar ok vèùl köpkes èn ene vörk. “Zumme èfkes wè gòn drinke?” vraogek èn perbeer gelèèk de poppewaoge en bietje te draaje zôodèmme wir nòr de kaomer kunne lôope. Daor vat ze êen vur êen de poppe öt de waoge èn zèt ze op de stoele bè de tòffel. “Gao mar èfkes zitte” zèg ik. “Dan haol ik wè teej èn en kuukske”. Ze dribbelt nòg wè heen èn weer èn gao meej en pop op dere schôot zitte. “Kzèè zôo trug” roepek, swèls dèk nòr et keukentje lôop. Meej tweej tasse teej èn en paor kuukskes lôopek de kaomer wir in. Ik blèèf stèèf in de deuroopening staon. In der êene haand heese en kommeke meej vlaa èn in deren aandere ene leepel. Hoe komt ze daor naa aon?, dènkek bè menèège. Alle poppe heejse enen hap gegeeve èn zitten himmòl onder de gèèle vlaa. Ok de kèrstmanpop, die naa ginne witte, mar ene gèèlen baord heej. 

Ik moet mene laach haawe, want dees ist seeriejeuze wèèrk. Zo asse vruuger vur ons ha gezörgd, zôo isse naa beezeg meej der kiendjes. Praote doese nòg mar wèèneg. Ze wit ok niemer wie dèk zèè, mar ze verdraogt me èn dè heejse nie bè iederêen. Ze wiebelt wè heen èn weer op dere stoel. “Wèsser?” vraogek. “Moete plasse?” Ze kèkt me aon zonder wè te zègge. Ze stao op èn gelèèk ziek dèt niemer nôodeg is.

Affèèn, ze wòrt gewaase èn verschond èn ik zèt dere natte stoel wèg. Der kuukske zit ze te verkrèùmele. “Ist lèkker?” vraogek èn gelèèk stikt ze et kuukske in mene mond. Ach moederke tòch, dènkek, nòg aatij ònt dêele. Persies zoas vruuger.

Inêene staose op èn lopt de gang in. Dè kènnek: ze is onrusteg èn dan gaose lôope. Ik kèèk nòr der èn roep nòg: “Zumme mèèrege wir waandele?” Ze kèkt niemer èn ik laot men traone lôope. Ak bè de deur zèè vuulek de snuupkes nòg in mene jaszak.

Annemie de Waal

Barbekjoe meej de kènder

 “Gao naa mar èfkes zitte”zi Pa “We hèm naa alles dör genoome

Ik zèt sebiet de wèèn èn et bier koud, dè gao himmel goed koome”

 Et vlêes stao in de marienaade, et stòkbrôod moek nòg bakke

De slaoj is al gesneeje, allêen moet de jèùn nòg in plakke

Òch jè èn ok moete nòg die spèkskes  vatte vur de klèènkènder

Èn die klèène stuultjes van de zölder, want dè vèène ze veul fènder

Vedaog  kwaame alle kènder wir thèùs vur den barbekjoe

Ze kêek er èèrg nòr èùt ok al was et iedre keer wir en hil gedoe

Êen dòchter, Rian, wò gin vlêes òf vis die waar veegetaaries

Dòchter Rijna waar bekaant  vur alles  zon bietje wèl allèrgies

Hulliejen oudste, Ronnie kwaam as gewôonlek as irste binne

Èn die wò gelèèk al, meej dèttie zaat, òn et bier beginne

“Nèè niks ervan”zeej Pa “Ge wòcht mar, tis dèkkoe kèn

ge komt venèèges òn de burt asser daander òk ammòl zèn”

Roy was den innegste meej kènder, die waare aacht èn tien

Èn himmel staopel zòt om oopaa èn oomaa wir te zien

Pa viet et pakkèt meej de ònmaokblökskes èn staak ze aon

“En schòrtjePa” riep Roy “Dè zuttoe himmel nie misstaon”

“Kvat nòg en pilske”zi Ronnie “ Èn sebiet lus ik en stuk haon”

“ik hoef niks”zeej Ma “khè nòg en kwèlleke in men glas staon

gift de kènder nòg mar limmenaade èn we brôod om te sòppe

èn gij Rian, zitte gij oe èège wir meej slaoj vol te pròppe?”

“Die kòrtelètte” knaawde  Roy “Zèn zo taaj as kattemèmme”

“Stòpt ze in et bier”zi Ronnie “kunde ze nòg leere zwèmme”

“Ge kwaanselt koekert”zi Roy “Haawt oe glas mar rèècht”

“Kom mar hier”riep ma “Ik eet ze wèl die zèn nie zo slèècht”

Rijna nipte verzichteg meej bietjes van et waoterke èùt de kraon

Bêet klèène hapkes van et brôod, mar liet de rôomsaus staon

“Khè nòg hamburgers”zi Ma “ Èn draajt de wòrst nòg ene keer”

“Dè hèk nèt gedaon gehad” zi Pa “Dè hoeft naa nie meer”

De jonges pròtte oover vruuger, oover mitjesteeke èn busketrappe

De mèskes han et oover de kaojkes van vruuger èn die vètte spèklappe

De klèènkènder stonde gelèèk klaor toen oopaa bèt vuur vertròk

Naa mochte zij òn de gang meej mars mèlloos òn ene stòk.

“Gao naa mar èfkes zitte”zeej Ma “daor zèède naa wèl òn toe

ge zörgde wir vur enen hille goeje gezèllege barbekjoe”.

Annemie de Waal